19/8/2009 - tevekkül

1/1/2009 - KUDÜS için ne yapabilirim??

İslâm’ın mübarek ve kutsal mekanlarının üçüncüsü ve ilk kıblemiz Mescid-i Aksa’yı yüreğinde taşıyan şehir kırk yıldır Yahudi işgali altında… Esir, boynu bükük, her gün şehitler veren, bağrında milyonlarca mağdur ve mazlum barındıran Filistin’in başkenti Kudüs…İslam dünyasının kanayan yarasının sürekli kan damlatan kalbi Kudüs… Bu şehrimiz tarihimiz boyunca defalarca saldırıya ve işgale maruz kalmıştır.

Hz. Resül, Peygamberimiz Muhammed’den (s.a.v) İsra ve Miraç yadigarı olarak kalan ve Cenab-ı Allah’ın bu ümmete tevdi’ ettiği kutsal şehir, İslamî fetihten sonraki tarih diliminde de iki kez esir düştü. Haçlılar beşinci/onbirinci yüzyılda bir dönem bu kutsal mekanı ele geçirdiler. Fakat bu işgal uzun sürmedi… Zira İslam ümmeti bu acıya dayanamadı, bu zilleti kabullenemedi. Bu mübarek şehrin işgalini ve esaretini bir asra yakın bir müddet kalbinde ızdırab taşıyarak sabırla yeniden fethetmeye azmetti ve bu azmini gerçekleştirdi. Ümmetin dava sahibi imanlı mensupları bu işgale karşı direnmeyi bir görev kabul ettiler. Nihayet Salahaddin el-Eyyubî gibi şanlı bir Müslüman kumandan bu şehrimizin işgalini ve esaretten kurtulması meselesini kendisine dert edindi. Bunun için bu işgal uzun sürmedi. Salahaddin tarafından Kudüs’ün yeniden fethedildiği günler öncesinde yaklaşık yarım asır süren heyecan dolu bir dönem yaşandı.

İşte o günlerde herkesin kalbi Kudüs için çarpıyordu. Şairler Kudüs için şiir yazıyorlardı. Marşlar Kudüs için çalınıyordu. Anneler bebeklerini uyutur ve avuturken Kudüs ninnileri ve marşları söylüyordu. Gençlerin ağzında hep Kudüs vardı. Kudüs’ün işgali zihinleri işgal ediyordu. Her dava sahibi Müslüman’ın kalbinde Kudüs taşınıyordu. Kalplere hâkim olan bu mübarek belde, orduları harekete geçiriyor, konferans ve toplantılar Kudüs için yapılıyordu. İlim adamları öğrencilerine, kumandanlar askerlerine hep Kudüs’ü hatırlatıyor ve esaretinin bitmesi gerektiğini zihinlerinde sürekli tutmalarını istiyorlardı.

Kısaca her mü’min ve her Müslüman “ben Kudüs için ne yapabilirim?” sorusunu kendi kendine soracak duygu ve sorumluluğu taşır olmuştu. İlim adamları, devlet adamları, kumandanlar, askerler, esnaf ve tüccar, sanatkâr, âmir-memur, genç-ihtiyar, anneler babalar ve çocuklar herkes, herkes bu soruyu soruyor ve sorumluluktan kurtulmanın yollarını arıyordu. “Ben Kudüs İçin ne yapabilirim”

Zira Kudüs’ün işgal altında olması bütün bir ümmeti sorumlu konumda tutuyordu. Herkes bu durum karşısında bir sorumluluk taşıyor ve kendi kendisine bir konum biçmeyi de görev kabul ediyordu. Zira ümmetin ilk kıblesi haçlıların işgali altındaydı. “Ben Kudüs için ne yapabilirim” sorusunu hep kendi kendisine soran ümmetin ferdleri bazen bu cevabı yine kendileri buluyorlardı.

Haçlı işgalinin sürdüğü o elim dönemde Atabeklerden Nureddin Mahmud Zengi zamanında yaşayan Halepli bir marangoz bu soruyu kendi kendine sorunca cevabını yine kendi mesleği ve imkanları içinde bulmuştu. Bir marangoz Kudüs’ü nasıl kurtarır veya oturduğu Halep’teki dükkanından bu şehrin işgalden kurtulması için ne yapabilirdi? Savaşa mı gitmesi gerekir, belki yaşı müsait değildi. Belki çoluk çocuğunu emanet edeceği kimse yoktu. Ama “Ben Kudüs için ne yapabilirim” sorusunu da zihninden asla eksik etmezdi. Bir marangoz Kudüs için ne yapabilir diye sürekli düşünürken zihni Kudüs’ün fethi ile meşgul olduğundan hatırına hemen bir görev gelir. Benim de görevim budur der: “Ben bir marangozum, yarın Allah’ın izniyle Kudüs fethedilecek ve ilk kıblemiz Mescid-i Aksa özgürlüğüne kavuşacaktır. Ama ne yazık ki zalim haçlılar bu mescidin minberini yok etmişlerdir. O halde ben de bu yüce mescide güzel bir minber yapabilirim. Bir marangoz olarak benim de bu şehre katkım bu olabilir.”

Bir mü’minin düşüncesi, bir Müslüman’ın zihni budur. Her insanın kendi çapında kendi imkanlarıyla yapabilecekleri vardır. Önemli olan neyi yapabileceğini düşünmektir. Minberi aylar süren bir gayret sonucunda yapar bitirir ve dükkanının bir kenarına koyar. Ben hayatta iken Kudüs işgalden kurtulur ve Mescid-i Aksa özgürlüğüne kavuşursa kendi ellerimle bu minberi götürür yerine yerleştiririm, yok eğer ben o fetih günlerinde hayatta olmaz isem, Müslümanlar bu minberi o mübarek şehri fethedecek olan kumandana teslim etsin ve Mescitteki yerine yerleştirilsin. Bu minber tam kır iki yıl o marangozun dükkanında bekler. Sonra Kudüs Salahaddin tarafından fethedilince olayı bilen bu büyük kumandan derhal Haleb’e bir ekip gönderip minberi Kudüs’e getirtir ve yerine yerleştirir. Minber 26 Receb 583 /1187 tarihinden 21 Ağustos 1969 tarihine kadar tam 782 yıl yerinde kalır. Ancak Mescid-i Aksa Siyonist işgalin fanatikleri tarafından yakılınca sadece birkaç parçası elde kalır. Bu gün bu parçalara bakılarak minber yeniden Türkiye’de yapıldı. İnşaallah en yakın zamanda yerine yerleştirilecektir.

Ama bu gün Kudüs hâlâ işgal altındadır ve hem de kırk yıldan beri süren bir Siyonist işgal… Irkçı, zorba, faşist ve batının desteğini arkasına almış, alabildiğine şımarık ve küstahça tavrıyla insafsızca zulmüne devam eden Yahudi işgali… Ve bunu karşısında büyük bir İslam dünyası, eli kolu bağlı olarak duruyor. Bu toprakları 7 Haziran 1967 tarihinde kaybettiğimizde Filistin ile ilgili böyle bir direniş ve bilinç varolmadığı gibi o günün İslam dünyasının başında bulunanlar da daha çok dışa bağımlı ve ABD ile Avrupa’nın kuyrukluğunu yapan bir yönetim tarzını sürdürüyorlardı. Bugün oluşan İslamî hareket ve İslamî bilinç yönetim kadroları üzerinde belli ölçüde de olsa bir etki yapmış ve genel halk kitlesinde önemli bir düzeyde bir Filistin’i dava edinme bilinci ortaya çıkarmıştır. Bu bilinç ile Halepli marangozun sahip olduğu bilinç hemen hemen aynı ortak paydaların bilincidir. O günlerde haçlı işgaline son verme heyecan ve gayreti vardı. Bu gün de bilinçli Müslümanların Filistin’e sahip çıkma ve Mescid-i Aksa’yı esaretten kurtarma arzusu ve gayreti vardır. Bu konuda hassas olan ve elinden geldiğince gayret eden Müslümanlar “Kudüs için ben ne yapabilirim” sorusunu sürekli olarak kendi kendilerine sormak zorundadırlar. Her Müslüman bu soruyu zihninde sürekli olarak canlı tutarsa, önümüzdeki yıllar Kudüs’ün geleceğinin daha da aydınlık günlere taşınacağı anlamını verecektir.

Aynen Kudüs’ün haçlı işgalinden kurtarıldığı günlerde olduğu gibi herkes Salahaddin el-Eyyubi’ni taşıdığı bilinç ve sahip olduğu duyguya sahip olursa bu mübarek şehir elbette esaretten kurtulacaktır. Salahaddin Kudüs işgali günlerinde şöyle düşünüyordu:

“Kudüs işgal altında iken bir Müslüman nasıl olur da gülebilir, Kudüs işgal altında iken bir Müslüman nasıl olur da rahat uyku uyuyabilir, Kudüs işgal altında iken bir Müslüman nasıl olur da rahat bir yemek yiyebilir ve rahatça bir su içebilir…”

Eğer bugün de bu ümmetin bütün ferdleri bu duyguyla yaşar ve bunu hayatının bir parçası haline getirirse, etrafı Allah tarafından mübarek kılınmış olan bu şehir, Yahudilerin kirli ellerinden kurtulacaktır. İşgalin kırkıncı yılında elinden bir şey gelmiyorsa “farzet ki körsün…bir taş al ve at… Elinden bir şey gelmiyorsa günde bir ekmek parasını da mı bu dava için, Kudüs ve Filistin için ayıramıyorsun?… Her Müslüman’ın bu konuda bir şeyler yapabileceğine inanıyorum…Ancak kırk yıldır süren bu işgali unutmaz isek…

ahmet ağırakça 16/09/2007

14/11/2008 - cümleler yeter mi??

beni çantama kitaplar doldurmuş halde gören o garip adam ne güzel söylemişti bana seneler önce..

“bak oğlum; çok fazla şey okuma, yapmaya çalış. öyle şeyler yap ki insanlar ellerindeki kitapları yırtsınlar ve senin yaptıklarını yazsınlar. kimse yeni bir şey söylemez. çünkü her şey söylenmiştir. ama yeni bir şey yapabilir.”

zaten o sıralar ben de bunları hissediyordum ama bana bu konuda cesaret verecek birisini bekliyordum. işte o günden sonra okumaktan ve bilmekten çok yapmaya başladım..

(ismail acarkan_ölümü özlemeyen aşkı anlayamaz)

16/10/2008 - ama kimse sorsun istemiyorum:(

Soranlara “bir şeyim yok, iyiyim!” diyorum.
Oysa benim bir şeyim var!''


(Nurdal Durmuş)

15/10/2008 - Sükûta Mahkum Bir Münzevî..

Taş taş değil bağrındır taş senin

Nereni nasıl yaksın söyle bu ateş senin

Bir katılıktır dinamit söker mi yürekleri

Başın bir kez bu kalbe çarpmasın ey taş senin!

“Söz namusunu yitirmiş, hukuk, dağıtanın elinde can vermiş ve akıl terazisi bozulmuşsa gün sükût günüdür” diyeceksin.

Eğer böyle bir günü yaşıyorsan;

Konuşmayacaksın!

Hakikati söylemeyeceksin!

Hak, hukuk, özgürlük demeyeceksin!

Sükut edeceksin!

“Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır” denmiş olsa da, susacaksın!

Dahası inzivaya çekilecek ve mahkûmiyetini yaşayacaksın!

“Zarurete binaen” sükût edecek ve inzivaya mahkûm bir münzevî olacaksın!

Sükut ettiğin için ızdırap da çekmeyeceksin! “Zira konuşsan da, söylesen de bir şeyin değişeceği yok!” diyeceksin kendi kendine! Kendini böyle avutacaksın! “Sözün bittiği yerdeyiz” diyerek ızdırapsız bir sükut içinde olacaksın!

Yaşadığın “çaresizlik” olsa da sen ona “zaruret” diyeceksin. Çaresizlikten susacak, çaresizlikten inzivaya çekileceksin!

İki cihan güneşi, "Allah'a ve ahiret gününe imanı olan, hayır söylesin veya sükût etsin" diyecek. Ama sen hayrı söyleme cesaretini kendinde bulamadığın için sükût edeceksin!

İki cihan güneşinin bu sözünün gereğini yerine getiremediğin için diğer sözüne sığınacaksın: "Allah o kula rahmet etsin ki, konuştuğu vakit sözünden faydalanılır veyahut sükut eder de selamet bulur"

Sükût edecek ve selamet bulmayı bekleyeceksin!

Susmayı bilmeyen akılsızın cezasını sen çekeceksin!

Cezanın adı sükût olacak!

Cezanın adı ızdırap olacak!

Cezanın adı inziva olacak!

Bir yiğit Musa, ve bir Asa ve bir Yed-i Beyza bekleyeceksin!

Sadece bekleyeceksin!

Hiçbir zaman Musa olmayı düşünmeyeceksin ve asla bir asan olmayacak!

Bu nedenle sihirbazların gösterisi devam edecek ve sen kendini sükûta mahkûm edeceksin!

Sadece “bir yiğit Musa” bekleyeceksin!

Bir altın buzağın bile olmayacak ve inancını yitireceksin!

Hayatının geri kalanını, Tih çölünde, çaresiz, ızdırap içinde ve aciz bir şekilde “sükûta mahkûm bir münzevî” olarak geçireceksin!

Konuşamayacaksın!

Söyleyemeyeceksin!

Çığlık atamayacak

Haykıramayacaksın!

Çünkü sen

Bir örtünün altına gizlenip

Sükûta mahkûm bir münzevî olarak

Tih çölünde yalnız yaşayacaksın!

Vedat Özcan

13/10/2008 - ferrarisini satan bilge'den..

Julian “Bilgeler bana, ortalama bir insanın zihninden bir günde ortalama altmış bin düşüncenin geçtiğini söylemişti,” diye ekledi. “Beni gerçekten şaşırtan şey, bu düşüncelerden yüzde doksan beşinin bir önceki gün düşündüklerimizle aynı oluşuydu.”

“Ciddi misin?” diye sordum.

“Hem de nasıl. Kısır düşünme şeklinin yarattığı baskı bu. Her gün, çoğu olumsuz olmak üzere aynı şeyi düşünen insanlar kötü zihinsel alışkanlıklara kapılırlar. Yaşamlarındaki onca iyi şeye odaklanmak ve bunları daha da iyileştirmeye çalışmak yerine, geçmişlerinin tutsağı olmuşlardır..”

(ferrarisini satan bilge_robin sharma)

9/10/2008 - ellerini ellerim saydım..

herkese elini uzatan bendim

ama ilk kez sen uzattın bana ellerini

bu yüzden gözyaşlarımı

benim ellerimden başka

bir de senin ellerin sildi sadece

ve ben o günden sonra

senin ellerini

benim ellerim saydım.

bu yüzden uzatamadım ellerimi

sana hiçbir zaman..

(ismail acarkan)

4/9/2008 - bir seyahat şeklidir mutluluk..

Sevgili Dost,

Üzüntülerimiz, günlük hayatımızdaki ödevleri bile normal bir şekilde yapmamızı engelliyor. Kederin ağına takılan balıklar, çırpına çırpına ölüyorlar. Mutluluk bir seyahat şekli olması gerekirken, bir türlü ulaşılamayan  hayali istasyonlar haline geliyor. Yüzlerimiz, hüznün yüzlerce elbisesinden hangisini seçeceğine bir türlü karar veremiyor. Aynı hava sıcaklığında bir gün üşürken, bir başka gün terleyebiliyoruz. Bir gün kahkahalarla güldüğümüz  bir espriye, bir başka gün tebessüm etmekte zorlanıyoruz. Su bazen sıfır derecede donmuyor, bazen kaynamıyor yüz derecede.

O halde “bizi mutlu kılan şey şartlardan çok, ruhumuzdur” (Voltaire) İstemekle değil, istememekle hür olan ruhumuz..

(A.Ali Ural/Posta Kutusundaki Mızıka)

31/8/2008 - bir ramazan masalı..